Ζούμε σε ένα πλανήτη πλήρως χαρτογραφημένο, που πλέον κρύβει έλαχιστα μυστικά. Μετακινούμαστε με ρυθμούς και χρόνους που καταργούν τις πραγματικές γεωγραφικές αποστάσεις ενώ επικοινωνούμε και ενημερωνόμαστε «ακαριαία», χάρη στο διαδίκτυο και τις εξελιγμένες τηλεπικοινωνίες.
Ο χρόνος έχει πάψει προ πολλού να έχει έδαφος. Δεν βιώνεται ως η χρονικότητα των σχέσεων που αποτελούν μια συμπαγή κοινωνική δομή- η οποία στην συνέχεια προβάλλεται στο χωρικό πλαίσιο που αποκαλούμε πόλη- αλλά κυλάει βάση άλλων δεδομένων (παραγωγής, απόδοσης, οικονομικών μεγεθών...). Αποτελεί πια, μια ροή χωρίς χωρικότητα, χωρίς ιστορικό βάθος και χωρίς να συσχετίζεται με το εσωτερικό μας ρολόι.
Η διάσπαση της χωροχρονικής συνέχειας και ο μετασχηματισμός του δεσμού, που συνδέει τις δύο αυτές έννοιες παραδοσιακά, σε κάτι εντελώς διαφορετικό, καθρεφτίζεται σήμερα και στον τρόπο με τον οποίο βιώνουν οι κάτοικοι τον αστικό χώρο. Η αποδυνάμωση της σύνδεσης χώρου – χρόνου οδηγεί μοιραία και σε ενα χάσμα στην συγχρονικότητα των σχέσεων που δομούν μια κοινωνία και την πόλης ως έργο που παράγεται άμεσα από αυτές τις σχέσεις (lefevre) , με την πόλη να έχει ήδη μετατραπεί σε ανεξάρτητη παγιωμένη συνθήκη.
Ο αστικός χώρος παύει να αποτελεί ένα έργο εξελισσόμενο και μια διαμεσολάβηση, σε συνάρτηση με τις κοινωνικές, διαπροσωπικές, οικονομικές σχέσεις αυτών που άμεσα τον κατοικούν αλλά λειτουργεί και ως ανεξάρτητο δεδομένο. Οι κάτοικοι του δεν είναι πλέον μέτοχοι και διαμορφωτές του, αλλά απλοί χρήστες αυτού του χώρου˙ τον χρησιμοποιούν και τον καταναλώνουν όπως και οποιοδήποτε άλλο προϊόν.
Jrisi August
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου