Όταν ο Guy Debord διατύπωνε την έννοια της ψυχογεωγραφίας περί το 1955, κανείς δε φανταζόταν ότι θα ερχόταν η στιγμή που αυτό το ίδιο περιβάλλον, θα μας κατασπάραζε ζωντανούς.Ο καταστασιασμός [στα πλαίσια του Internationale situationniste] μεσουράνησε στην πρωτεύουσα της Καταλονίας και μαζί του ένα άλλο ρεύμα κέρδους και αδιάλειπτου συμφεροντολογισμού γεννιόταν κάπου αλλού στην Ευρώπη.
Η φανταστικά άναρχη ανοικοδόμηση της Αθήνας δημιούργησε γενιές λυσσασμένες-γενιές αχόρταγες. Με γνώμονα το "όλα τώρα ναι" και κοινωνικό μότο κάποια ασαφή-έως και σήμερα- λογύδρια, το κτιστό περιβάλλον γινόταν ολοένα και πιο απειλητικό, ολοένα και πιο τρομακτικό.
Το Dogville υπήρξε σταθμός στον κινηματογράφο και ο Lars von Trier δημιούργησε ένα θεατρικό σκηνικό απόλυτου εξορθολογιστικού εγκλεισμού, παραβλέποντας και εν τέλει καταργώντας πρωτογενείς μορφές κινηματογραφικής πλαστικότητας και απόδοσης. Γύρω του το απόλυτο τίποτα, το αχανές μαύρο. Οι ήρωες του, αγκομαχώντας να ταυτοποιηθούν, αφομοιώθηκαν από το ίδιο το περιβάλλον τους και αναγκάστηκαν από τον μέντορα τους να διαμορφωθούν και να εκφραστούν μέσα από αυτό, σε αυτό, για αυτό. Κανείς δε προσπάθησε να ξεφύγει από αυτό το τέλεια διαμορφωμένο σκηνικό-ούτε καν να διαφύγει.
Η Αθήνα αμφιταλαντεύτηκε- όχι για πολύ- για το αν θα ήταν το σκηνικό ή το μαύρο. Τελικά κατέληξε να είναι τίποτα περισσότερο από ένα μη-χρώμα.Και όλοι να πασχίζουν για το μη χείρον βέλτιστο. Όπως στον Trier δεν έχει σημασία η ύπαρξη του σκύλου, αλλά αποκλειστικά και μόνο το πρωτογενές του γάβγισμα και ο ηθοποιός δεν απαιτεί να δει αλλά να ακούσει, αντιστικτικά ο Αθηναίος δε ενδιαφέρεται πια για το τι θα ακούσει αλλά για το τι θα δει. Και δυστυχώς για αυτόν επιδιώκει να δει όλο και λιγότερα./
White Page
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου