Cybe(r)-ασιοναλισμός

Το διαδίκτυο αποτελεί τη νούμερο ένα εξάρτηση της σύγχρονης κοινωνικής ζωής. Το socializing έχει ενσωματωθεί απόλυτα στον ιστό ως αναπόσπαστο στοιχείο του και οι γεννημένοι την άδοξη, πλην κατακρεουργημένη, μετά-80 εποχή, έχουν ήδη περάσει ένα τεράστιο ποσοστό των παιδικών και εφηβικών τους ωρών μπροστά από οθόνες 19’’,22’’,27’’ και πρόσφατα 32’’.Τα all-in hardware και οι extreme-super-ουαου τετραπύρηνοι επεξεργαστές, έχουν υποστεί μια ανεξίτηλη αλλοίωση της ίδιας τους της υπόστασης. Έχουν πέσει σε χέρια όχι αδαών, αλλά υπερ-δαών. Και αυτή ήταν και η κατάρα τους..

Ο Σύγχρονος User δεν είναι διόλου friendly, αλλά εξαιρετικά arrogant και υπέρμετρα μη-συγκαταβατικός. Τα χιλιάδες πλέον terra αρχείων που σουλατσάρουν στον κυβερνοχώρο, σε συνδυασμό με την πανισχυροποίηση και εν δυνάμει γιγάντωση των search engines, καθιστούν αδύνατη μία οργανωμένη επιχείρηση περιορισμού του φαινομένου της επεκτατικής γνώσης- μιας γνώσης πραγματικά πολυδιάστατης σε τέτοιο βαθμό που δύσκολα θα φανταζόταν ακόμα και ένας εκ των πρώτων ιδρυτών του παγκόσμιου ιστού. Και κάπως έτσι ο καπιταλισμός προδόθηκε από τα ίδια τα παιδιά του. Έχασε τον έλεγχο, προσπαθώντας να διατηρήσει μία εκλογικευμένη ψυχραιμία, την ίδια στιγμή που το παιδί του, έτρεχε με ταχύτητες που ξεπερνούσαν τα πλοκάμια του. Ο ιστός ξέφυγε της αράχνης, που μάταια πάσχιζε να παγιδεύσει τα δικά του συμφέροντα και ψευτοιδανικά –όπως πετυχημένα κατά τη γνώμη μου έπραξε με τα ΜΜΕ- και αφού ενηλικιώθηκε –στα μέσα της δεκαετίας του 90- μετουσιώθηκε σε ένα πανίσχυρο μέσο. Μόνο που αυτή τη φορά βρίσκεται στα χέρια της ελεύθερης-πια- μύγας. Και αυτή ήταν και η δική μου ευχή..

Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας έχει περάσει από πολλά στάδια αναζήτησης και συνεχούς επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας της. Από το Second Life μέχρι το WοW, η κοινωνική ένταξη ορίζεται και εν τέλει προσδιορίζεται από πλατφόρμες on line παιχνιδιών, και χώρους facebookικούς και facebookίζοντες. Από blog σαν και αυτό –και καλά δεξαμενές σκέψης και διαλόγου- και πάσης φύσεως e-συναλλαγών. Τα πάντα έχουν περάσει πλέον στο επόμενο level, που δεν είναι τίποτα άλλο από το απόλυτο e-χάος. Εκατομμύρια εκατομμυρίων πληροφορίες, δισεκατομμύρια απόψεις και ένα ομοίωμα αντίστοιχο της μη-εικόνας αυτού του αχανούς ανεξερεύνητου σύμπαντος.

Στην κινηματογραφική ταινία “City Island” του Raymond de Felitta-μία από τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου ‘επίκαιρες’ ταινίες της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα- εκείνο που τίθεται ως ζήτημα και κατ’ επέκταση και αρωγός της πλοκής, είναι το μυστικό εκείνο που προσδιορίζεται ως το μεγαλύτερο μυστικό του καθενός-«το μυστικό των μυστικών». Τα μυστικά του κάθε ενός από εμάς, που προσπαθούν διακαώς να μην υπεισέλθουν στη διαδικασία της αποκάλυψης.

Μήπως τελικά το Διαδίκτυο είναι αυτό ακριβώς; Ένας ορίζοντας ανοικτός που χωρά κάθε είδους μυστικό, για κάθε είδους ανθρωπότυπο και για κάθε -είν και -έσθαι;

Γιατί αν τελικά είναι αυτό, δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να κρύβεσαι. Τα πάντα βρίσκονται εδώ. Είσαι on-line./..

Όταν ο χρόνος δεν έχει τόπο..

Ζούμε σε ένα πλανήτη πλήρως χαρτογραφημένο, που πλέον κρύβει έλαχιστα μυστικά. Μετακινούμαστε με ρυθμούς και χρόνους που καταργούν τις πραγματικές γεωγραφικές αποστάσεις ενώ επικοινωνούμε και ενημερωνόμαστε «ακαριαία», χάρη στο διαδίκτυο και τις εξελιγμένες τηλεπικοινωνίες.

Ο χρόνος έχει πάψει προ πολλού να έχει έδαφος. Δεν βιώνεται ως η χρονικότητα των σχέσεων που αποτελούν μια συμπαγή κοινωνική δομή- η οποία στην συνέχεια προβάλλεται στο χωρικό πλαίσιο που αποκαλούμε πόλη- αλλά κυλάει βάση άλλων δεδομένων (παραγωγής, απόδοσης, οικονομικών μεγεθών...). Αποτελεί πια, μια ροή χωρίς χωρικότητα, χωρίς ιστορικό βάθος και χωρίς να συσχετίζεται με το εσωτερικό μας ρολόι.

Η διάσπαση της χωροχρονικής συνέχειας και ο μετασχηματισμός του δεσμού, που συνδέει τις δύο αυτές έννοιες παραδοσιακά, σε κάτι εντελώς διαφορετικό, καθρεφτίζεται σήμερα και στον τρόπο με τον οποίο βιώνουν οι κάτοικοι τον αστικό χώρο. Η αποδυνάμωση της σύνδεσης χώρου – χρόνου οδηγεί μοιραία και σε ενα χάσμα στην συγχρονικότητα των σχέσεων που δομούν μια κοινωνία και την πόλης ως έργο που παράγεται άμεσα από αυτές τις σχέσεις (lefevre) , με την πόλη να έχει ήδη μετατραπεί σε ανεξάρτητη παγιωμένη συνθήκη.

Ο αστικός χώρος παύει να αποτελεί ένα έργο εξελισσόμενο και μια διαμεσολάβηση, σε συνάρτηση με τις κοινωνικές, διαπροσωπικές, οικονομικές σχέσεις αυτών που άμεσα τον κατοικούν αλλά λειτουργεί και ως ανεξάρτητο δεδομένο. Οι κάτοικοι του δεν είναι πλέον μέτοχοι και διαμορφωτές του, αλλά απλοί χρήστες αυτού του χώρου˙ τον χρησιμοποιούν και τον καταναλώνουν όπως και οποιοδήποτε άλλο προϊόν.

Jrisi August

Η βραδύτατη εναλλαγή του είναι μας

Όταν ο Guy Debord διατύπωνε την έννοια της ψυχογεωγραφίας περί το 1955, κανείς δε φανταζόταν ότι θα ερχόταν η στιγμή που αυτό το ίδιο περιβάλλον, θα μας κατασπάραζε ζωντανούς.Ο καταστασιασμός [στα πλαίσια του Internationale situationniste] μεσουράνησε στην πρωτεύουσα της Καταλονίας και μαζί του ένα άλλο ρεύμα κέρδους και αδιάλειπτου συμφεροντολογισμού γεννιόταν κάπου αλλού στην Ευρώπη.

Η φανταστικά άναρχη ανοικοδόμηση της Αθήνας δημιούργησε γενιές λυσσασμένες-γενιές αχόρταγες. Με γνώμονα το "όλα τώρα ναι" και κοινωνικό μότο κάποια ασαφή-έως και σήμερα- λογύδρια, το κτιστό περιβάλλον γινόταν ολοένα και πιο απειλητικό, ολοένα και πιο τρομακτικό.

Το Dogville υπήρξε σταθμός στον κινηματογράφο και ο Lars von Trier δημιούργησε ένα θεατρικό σκηνικό απόλυτου εξορθολογιστικού εγκλεισμού, παραβλέποντας και εν τέλει καταργώντας πρωτογενείς μορφές κινηματογραφικής πλαστικότητας και απόδοσης. Γύρω του το απόλυτο τίποτα, το αχανές μαύρο. Οι ήρωες του, αγκομαχώντας να ταυτοποιηθούν, αφομοιώθηκαν από το ίδιο το περιβάλλον τους και αναγκάστηκαν από τον μέντορα τους να διαμορφωθούν και να εκφραστούν μέσα από αυτό, σε αυτό, για αυτό. Κανείς δε προσπάθησε να ξεφύγει από αυτό το τέλεια διαμορφωμένο σκηνικό-ούτε καν να διαφύγει.

Η Αθήνα αμφιταλαντεύτηκε- όχι για πολύ- για το αν θα ήταν το σκηνικό ή το μαύρο. Τελικά κατέληξε να είναι τίποτα περισσότερο από ένα μη-χρώμα.Και όλοι να πασχίζουν για το μη χείρον βέλτιστο. Όπως στον Trier δεν έχει σημασία η ύπαρξη του σκύλου, αλλά αποκλειστικά και μόνο το πρωτογενές του γάβγισμα και ο ηθοποιός δεν απαιτεί να δει αλλά να ακούσει, αντιστικτικά ο Αθηναίος δε ενδιαφέρεται πια για το τι θα ακούσει αλλά για το τι θα δει. Και δυστυχώς για αυτόν επιδιώκει να δει όλο και λιγότερα./

White Page